O Gün Her Şey Farklı Başladı
Kayseri’nin sabah serinliği, üzerime hafifçe çöken bir hüzünle uyandığım o günün ilk işaretiydi. Pencereden bakarken, şehir hâlâ uykusunu tam anlamıyla atamamış, yollar sessiz, insanlar kendi rutinlerinin içinde kaybolmuştu. Kahvemi alıp balkona çıktım, derin bir nefes çektim. İçimde garip bir heyecan ve aynı zamanda bir tedirginlik vardı. O gün, uzun süredir kafamı kurcalayan bir soruya cevap arayacaktım: “Hyper Active boykot ürünü mü gerçekten?”
Marketin Önünde Dururken
Marketin kapısında durdum ve kalbim hızlı hızlı çarpmaya başladı. Yıllardır merak ettiğim bir şey vardı, ama kimseyle paylaşamamıştım. Raflarda dizili kutular, parlak renkleriyle göz kırpıyor, ama içimde bir kuşku büyüyordu. “Gerçekten almak istiyor muyum?” diye sordum kendime. Bir yandan merak, bir yandan da bir şekilde güven eksikliği…
Elimi uzattım ve kutuyu tuttum. Soğuk yüzeyi, parmaklarımın arasında ağırlaştı. İçimden bir ses, “Belki de bunu almamalısın,” diyordu ama merakım daha güçlüydü. Kasaya doğru yürürken, aklımdan sürekli soru geçti: “Boykot listelerinde mi bu ürün, yoksa sadece söylenti mi?” İnsanlar bazen etiketlere, haber başlıklarına o kadar kaptırıyor ki kendini, gerçekliğin kendisi kayboluyor.
Kasada Kararsızlık
Kasiyer gülümsedi, “Merhaba,” dedi. Ben sadece başımı salladım. Ürünü kasaya bırakırken, kalbimde bir karışıklık vardı: heyecan, suçluluk ve bir parça da umut. Boykot edilmesi gerektiğini düşündüğüm bir ürünle, kendi merakım arasında sıkışmıştım. O an kendi kendime söz verdim: Bu sefer mantıklı düşüneceğim, duyduklarıma değil, gördüklerime inanacağım.
Kasadan çıkarken, bir yandan da etrafımı gözlemliyordum. İnsanlar alışveriş yapıyor, kimisi gülüyor, kimisi aceleyle evine dönüyordu. Ama ben, elimde tuttuğum o kutu ile küçük bir savaş veriyordum: “Almalı mıyım, almamalı mıyım?”
Parkta Otururken
Marketten çıkıp yakındaki parka gittim. Elimdeki kutuyu önümde tuttuğum bankta oturdum. Güneş hafifçe yüzüme vuruyor, rüzgar saçlarımı oynatıyordu. Çantamdan günlük defterimi çıkarıp yazmaya başladım. İçimdeki karışık duyguları kelimelere dökmek, bana her zaman iyi gelirdi.
“Belki de insanlar boykotu kendi doğrularına göre yapıyor. Ama ben, sadece ne hissettiğimi biliyorum. Merakım ağır basıyor. Belki de ürünü alıp denemem, bana kendi cevabımı verecek,” diye yazdım. Parmaklarım titriyordu. İçimde bir umut vardı: belki de bu ürün, duyduklarımdan farklı bir hikâyeye sahipti.
İlk Deneyim
Eve döndüğümde, kutuyu açtım. İçinden çıkan ürün, düşündüğüm kadar korkutucu değildi. Tat, doku, ambalaj… Hepsi normaldi. Ama bir yandan da şaşkındım: Beklediğim tepkiyi bulamamıştım. İşte tam o anda, kalbimde hafif bir hayal kırıklığı, ama aynı zamanda merakın getirdiği bir heyecan dalgası vardı.
“Belki de boykot etmek, herkesin kendi perspektifine bağlı,” dedim kendi kendime. Kimse bana, bu ürünün ne kadar iyi ya da kötü olduğunu söyleyemezdi. Deneyimlemek, hissetmek gerekiyordu. Bu basit ama derin bir gerçekti.
Gün Batarken Düşünceler
Akşam üzeri, şehrin üzeri turuncuya boyanırken balkona çıktım. Gün boyu elimde tuttuğum küçük kutu, içimde büyük bir farkındalık yaratmıştı. İnsanlar bazen kulaktan dolma bilgilerle karar veriyor, ama ben kendi duygularımı, kendi gözlemlerimi dinlemenin değerini anlamıştım.
Kalbimde hem bir rahatlama hem de bir sorumluluk duygusu vardı: Duygularımı saklamadan, kendi düşüncelerimle hareket etmek. Boykot edilen ya da edilmeyen bir ürün meselesi, bir genç için bu kadar karmaşık ve duygusal olabilirdi. Ama işte Kayseri’nin serin akşamında, ben kendimi buluyordum.
Kapanış
O gün anladım ki, bir ürün boykot ediliyor olabilir, ama önemli olan kendi deneyimlerimizi, kendi hislerimizi önemsemekti. Heyecan, hayal kırıklığı, umut… Hepsi iç içe geçmişti ve her biri bana bir şey öğretiyordu. Hyper Active boykot ürünü mü? Belki evet, belki hayır… Ama asıl mesele, benim ne hissettiğim ve kendi doğrularımı nasıl bulduğumdu.
O gün, Kayseri’nin sessiz sokaklarında yürürken, elimdeki kutu ve kalbimdeki karmaşık duygularla, kendi içimde küçük bir özgürlük keşfettim.